صبح رابر به نقل از بوتیا نیوز، گاهی آنقدر به خود اطمینان داریم که باور نمی کنیم روزی این ما باشیم؛ آنقدر داستان می بینیم و می خوانیم که هیچگاه روزی خود را سوژه ی داستان ها نمی بینیم.شاید از روزی که پای این ویرانگر زندگی به خانه ها باز شد ،هیچگاه کسی فکر نمیکرد این ویرانگر همانطور که آرام و بی صدا وارد خانه ها می شود ،همانگونه آرام و بی صدا خانواده را از خانه بیرون می کند.گویی در خانه یا جای این ویرانگر است و یا جای خانواده.ویرانگری بنام ماهواره…

ماهواره  برخلاف قیافه اش به مانند جعبه کبریتی است که روی آن نوشته شده بی خطر،اما جرقه ی یک عدد از آن زندگی را به تباهی و نابودی می کشاند وچون حاکمی ظالم از بدو حکومتش در خانه ،بنیان خانواده را نشانه می گیرد،دوستانه با خانواده اخت می گیرد اما از پشت بر پیکره ی خانواده خنجر می زند.

اگر امروزه بنای گوشمان را شنیدن قرار دهیم ، داستانهای بسیاری خواهیم شنید که همه شان نابود شدن عشق، زندگی و خانواده را زمزمه می کنند.داستانهایی که فریاد می زنند ، دوران شیرین عشق به همسر و خانواده  با حضور ماهواره به سر رسیده است.

چندی پیش مادری  می گریست  و با نگرانی از آینده ی خانواده و کودکانش این چنین میگفت:۲ کودک ۸ و ۱۰ ساله دارم که اکثر اوقات فراغت خود را پای ماهواره گذاشته اند،متاسفانه پدر خانواده بیش از کودکان پای بند ماهواره است و تا نیمه های شب در حال تماشاست ،این در حالی ست که کودکانم همراهان اصلی پدر شان هستند. اعتیاد به برنامه های ماهواره برای کودکان و همسرم به گونه ایی ست  که دیگر میهمانی رفتن برایم آرزو شده است.

اگر هم بر حسب اتفاق به میهمانی برویم ساعت ۹ نشده بچه هایم بانگ رفتن را به صدا در می آورند و همسرم نیز چون تیری که از چله کشیده شده ،به بهانه ی گریه ی کودکان به خانه بر می گردد.

در خانه که هستیم احساس می کنم از کودکان و همسرم فرسنگ ها فاصله دارم ،آنها مدام در حال تماشای سریالهای واهی ماهواره اند و من در حال تماشای فروریختن بنیان خانه و خانواده ام…

منبع:زنان کویر

انتهای پیام/