به گزارش خبرنگارفرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «صبح رابر»؛ سمیه سلیمانی در یادداشت خود نوشت؛ «اللهم انا لا نعلم منه الا خیرا؛ اللهم انا لا نعلم منه الا خیرا»
بارالها! ما جز خوبی از او ندیدیم، جز اخلاص، جز ایمان و جز مجاهدت، چیزی در وجودش نیافتیم.

امروز، ملت بزرگ ایران، بار دیگر حماسه‌ای از جنسِ عشق و وفاداری را رقم زد. نه در کلام، که در عمل؛ نه در شعار، که در حضورِ جانانه. میلیون‌ها قلبِ داغدار، در مصلایی که سال‌ها شاهد نمازهای جمعه و فریادهای «الله‌اکبر» او بود، گرد هم آمده‌اند تا با کسی وداع کنند که تمامِ عمرِ خویش را نذرِ سربلندی این آب و خاک کرد.

او، آن مردِ ایستاده در برابرِ طوفانِ کفرِ جهانی، که در دشوارترین لحظات، جز به رضای خدا و آسایشِ مردم نیندیشید، اینک مهمانِ شهیدانِ دشت کربلاست. او در آغوشِ یارانِ شهیدش آرام گرفته است؛ هم او و هم آن کودکِ معصومی که چون مایه آرامشِ قلبش بود، همراهِ او راهی دیار ابدیت شد.

ای امامِ شهیدِ ما! ای فرزندِ سلاله پاکِ حضرت زهرا (س)! شهادت، بهترین پاداشِ آن روحی بود که هر لحظه در آرزوی وصال، برای رسیدن به این مقام دعا می‌کرد. ای رهبرِ آزاده، امروز نه فقط چشم‌های ایرانیان، که چشم‌های تمام آزادگانِ جهان به تهران دوخته شده است؛ پایتختِ مهر و ایمان، جایی که نامِ تو با کلمه «خدمت» گره خورده بود.

ما را ببین که چگونه ماتم‌زده، اما استوار بر عهدی که با تو بستیم، ایستاده‌ایم. تو رفتی، اما مکتبی که گشودی زنده است؛ تو رفتی، اما دانشگاهِ باورهایِ ایمانی‌ات، پرشکوفه‌تر از همیشه در قلب‌های ما جاری‌ست. ما با تو همسخنیم، چرا که تو هرگز نمرده‌ای؛ تو زنده‌تر از همیشه در کنارِ مایی، در تمامِ نمازها، در تمامِ جاده‌های خدمت، و در تمامِ امیدهایی که به آینده ایران داریم.

ای خدای مهربان! تو را به حقِ حضرتِ آزادگان، حسین‌بن‌علی (ع)، قسم می‌دهیم که آنچه ما از ایمان، تقوا، شجاعت و دلیرمردیِ این مردِ الهی گواهی دادیم، تو نیز برایش جبران کنی و او را در جوارِ رحمتت جای دهی. او که مظهرِ اراده‌ای آهنین و الگویِ یک انسانِ ترازِ مکتبِ اسلام بود، امروز الگویِ همه ماست.

ای عزیزِ سفرکرده! ما از تو آموختیم که خدا با ماست. ما آموختیم که در برابرِ تحریم‌ها، تهدیدها و طوفان‌هایِ زر و زور، تنها با توکل بر قدرتِ لایزالِ الهی می‌توان به قله‌های پیروزی رسید.

اینک، ما مانده‌ایم و این راهِ روشن. ما، ملتِ بزرگِ ایران، با قلبی مالامال از داغ، اما عزمی راسخ، سوگند می‌خوریم که راهت را ادامه دهیم.

انتهای / یادداشت