به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «صبح رابر»؛ آمده‌ایم، نه از سر عادت، نه برای تکرار یک حضور ساده؛
آمده‌ایم چون دل‌هایمان هنوز با پرچمی می‌تپد که از کربلا بر زمین نماند.
آمده‌ایم چون نام علمدار، برای ما فقط یک نام نیست؛
نشان وفاداری است، نشانه غیرت است، پرچم استقامت و حقیقتی است که در جانمان ریشه دارد.

علت حضور ما، عشق است؛
عشقی آگاهانه، ریشه‌دار و برخاسته از ایمان.
عشق به راهی که حضرت ابوالفضل العباس علیه‌السلام با ایثار، بصیرت و وفاداری روشن کرد.
ما ایستاده‌ایم، چون علمدارِ کربلا به ما آموخت که می‌شود در اوج عطش، سقای وفاداری بود؛
می‌شود دست داد، اما پرچم نداد؛
می‌شود جان فدا کرد، اما از ولایت جدا نشد.

ما آمده‌ایم تا بگوییم هنوز این پرچم بر دوش مردان و زنانی است که
وفاداری را از مکتب عباس آموخته‌اند.
ایستاده‌ایم به عشق علمداری که در سخت‌ترین لحظه‌ها، پشت امام زمان خویش را خالی نکرد؛
و این ایستادگی، برای ما یک درس همیشگی است:
هر جا حق باشد، باید ماند؛
هر جا امام باشد، باید ایستاد؛
و هر جا پرچم حقیقت برافراشته باشد، باید جان را سپر راه کرد.

علت حضور ما، تنها یک اجتماع نیست؛
این حضور، تجدید عهدی است با راه وفا.
ما آمده‌ایم تا اعلام کنیم که هنوز هم می‌توان در این زمانه، عباسی زیست؛
می‌توان اهل بصیرت بود، اهل ادب بود، اهل ولایت بود و در میدان‌های سخت،
مردانه و مؤمنانه پای عهد ماند.

ایستاده‌ایم به عشق علمدار؛
چون می‌دانیم ملتی که مکتب عباس را فهمیده باشد،
نه از تهدید می‌هراسد، نه در طوفان‌ها می‌شکند، نه پرچم حق را بر زمین می‌گذارد.
ما ایستاده‌ایم، چون راه علمدار، راه عزت است؛
و عشق به علمدار، یعنی وفاداری تا آخرین نفس.

انتهای خبر/