به گزارش ” صبح رابر” به نقل از  پانا؛ سالهاست که ما ایرانیان در صف ایستادن برایمان عادت شده است. قبل از انقلاب به دلیل قحطی و فشار شدید به طبقه روستایی، مردم مجبور به ایستادن در صف بودند. در سالهای ۱۳۲۰ که قحطی در ایران به نوعی به اوج رسیده بود مردم صبورانه در صف می ایستادند، انگار جزئی از زندگی روزمره ایستادن در صف بود.

بعد از انقلاب نیز به دلیل جنگ تحمیلی مردم بار دیگر مجبور به ایستادن در صف شدند اینبار برای دریافت کوپن. البته این کوپن وظیفه تامین حداقل های زندگی مردم را داشت. در سالهای بعد از آن به ویژه در دوره سازندگی تلاشها برای حذف کوپن آغاز شد و تعداد اقلام توزیعی رو به کاهش گذاشت. در دوره اصلاحات تقریبا کوپن حذف شد و در چهار ساله اول دولت اصولگرا برای همیشه با صف های کالایی خدا حافظی شد.

اما این مساله تا سال ۸۸ ادامه داشت و در ابتدای سال ۸۸ و درست قبل از انتخابات، دولت نهم تصمیم به توزیع سود سهام عدالت گرفت. این اولین باری بود که دولت سود سهام عدالت توزیع می کرد و تا این لحظه، آخرین بار نیز محسوب می شود.

درست بعد از این واقعه بود که صف ها بار دیگر شکل گرفت. در سال ۹۰ به دلیل اجرای طرح هدفمندی یارانه ها مردم نگران نرخ تورم شدند، به همین دلیل در خردادماه این سال صف خرید سکه تشکیل شد. مردادماه همان سال نرخ ارز روند صعودی گرفت به همین دلیل بانک مرکزی تحویل ارز را مشمول به ایستادن در صف خرید کرد.

این روند ادامه داشت تا سال ۹۱ که یکی از تجار پیش بینی قحطی در آینده شش ماهه کرد. هر چند خبر دروغ بود اما صف خرید در فروشگاه های زنجیره ای تا حدی تشکیل شد که همه باور کردند همین الان قحطی آمده است. در مرداد سال ۹۱ صف خرید مرغ تشکیل شد و چند ماه بعد از آن صف برنج چندین نفر را در شهرستانهای مختلف زخمی کرد.

تشکیل صف در ایران پیشینه طولانی در ایران دارد. شاید به همین دلیل است که دولت روحانی هم تصمیم گرفت از استراتژی تشکیل صف استفاده کند هر چند با توجه به وضعیت اقشار کم درآمد این دولت چاره دیگری هم نداشت. اگر مبلغ را نقدا به مردم پرداخت می کرد نتیجه ای جز تورم نداشت بنابراین مجبور شد مردم کم بضاعت را برای دریافت حداقل مواد غذایی لازم، به صف کند تا شاید از آثار تورم ۴۰ درصدی که ۲ سال است به جان مردم افتاده اندکی کم کند.
انتهای پیام/