به گزارش ” صبح رابر”به نقل از باشگاه خبرنگاران، سوره ۲۵٫ فرقان آیه ۵۸

وَتَوَکلْ عَلَی الْحَی الَّذِی لَا یمُوتُ وَسَبِّحْ بِحَمْدِهِ وَکفَی بِهِ بِذُنُوبِ عِبَادِهِ خَبِیراً
و بر (خدای) زنده‌ای که هرگز نمی‌میرد توکل کن و به ستایش او تسبیح‌گوی همین بس که او به گناهان بندگانش آگاهی دقیق دارد.

واژه‌ی «توکل» با مشتقّاتش هفتاد بار در قرآن آمده است. توکل به معنای تکیه کردن بر خدا و وکیل گرفتن او در کارها است.
در آیه‌ی قبل به پیامبر فرمود: به مردم بگو: من مزدی از شما نمی‌خواهم، گویا در این آیه می‌فرماید: رهبران دینی که به مال مردم چشم‌داشتی ندارند، برای زندگی خود باید تنها به خداوند توکل نمایند.
توکل بر خداوند به معنای رها کردن تلاش و کوشش نیست.
چنانکه مولوی می‌گوید:

* تکیه‌ی فانی بر فانی لغو است. «توکل علی الحی الّذی لایموت»
* تکیه‌ی ضعیف بر ضعیف لغو است. «توکل علی… الّذی خلق السموات»
* تکیه‌ی جاهل بر جاهل لغو است. «توکل علی الحی الّذی… خبیرا»
* انبیا نیز به موعظه و تذکر الهی نیاز دارند. «و توکل»
* حیات ابدی مخصوص خداست. «الحی الّذی لایموت»
* خدایی را وکیل بگیر که برای همیشه زنده است و اگر امروز به دشمن مهلت داد تا شاید از کارشکنی و کفر دست بردارد، فردا فرصت و مهلت دارد تا از او انتقام گیرد. «لایموت»

* توکل قلبی باید با تسبیح و حمد عملی همراه باشد. «و سبّح بحمد»
* خداوند به کارهای جزئی مردم علم دقیق دارد. «بذنوب عباده»
* گناهکاران نیز بندگان خدا هستند. «ذنوب عباده»
* ایمان انسان به این که خداوند بر گناهانش آگاه است، بهترین اهرم برای پیدایش تقواست. «بذنوب عباده»
* آگاهی خداوند بر گناهان مردم، علاوه بر اینکه تهدیدی برای کفّار است، برای پیامبر نیز تسلّی و دلداری می‌باشد که نگران نباش، ما از کارشکنی‌های آنان آگاهیم و به حساب کفّار لجوج می‌رسیم. «و کفی به بذنوب عباده خبیراً»

انتهای پیام/