به گزارش “صبح رابر”، بیش از یک دهه از حضور شهدای گمنام در شهر رابر میگذرد و شاهد هستیم قبور این عزیزان در وضعیت نامناسب است.
شهدا را در پیشگاه خدا اجر و قربی‌ است ناگفتنی که در کلام نمی‌گنجد. در میان مردان قافله عشق عده‌ای عاجزانه از خداوند درخواست می‌کردند که پیکرهایشان غریبانه و مظلومانه بر زمین بماند تا مقتدای راستین صدیقه اطهر (س) شوند.

به قول سید شهیدان اهل قلم (شهدا و رزم‌آوران دلاور) اگر چه در زمین گمنام هستند، اما در آسمان، در بلندترین معارج جبروتی، میان عرش‌نشینان کسی از ایشان مشهورتر نیست.

تدفین شهدای گمنام در جای جای ایران اسلامی که با هدف اعزام سفیران نور و گسترش فضای معنویی فرهنگ ایثار و شهادت در سال های کذشته صورت می گیرد متاسفانه در برخی از نقاط با بی توجهی مسئولین مربوطه و عدم رسیدگی اولیه در ساخت مزار این شهیدان گمنام روبرو گردیده است.

پانزده سالی هست که مردم شهر رابر برای میزبان ۵ شهید گمنام شدند، شهدایی که با استقبال بی‌نظیر مردم و مسئولین روبه‌رو شد و شاید هنوز خیلی‌ها تشییع و تدفین باشکوه این ۵ شهید بزرگوار را به خاطر داشته باشند
شهدای گمنام به ما یاد‌آوری می‌کنند، کسانی که در راه خدا کشته می‌شوند، در دل و جان مردم حضور خواهند داشت و ما به خود می‌بالیم که این شهدای سرافراز را در کنار خود داریم و به وجود پربرکت آن‌ها افتخار می‌کنیم.

اکنون بیش از یک دهه از حضور شهدای گمنام در شهر رابر، شاهد هستیم که یادمان شهدای گمنام نیمه کاره رها شده و قبور این عزیزان در وضعیت نامناسبی است.
متاسفانه شاهد هستیم سالها کف‌سازی و محوطه‌سازی این مزار مطهر که پنج شهید گمنام را در خود جای داده است قابل قبول و حتی تکمیل نیست. خاموشی مزار شهدای گمنام رابر را فراگرفته و از نور و روشنایی کافی بی بهره هستند, به هر حال این وضع شایسته این شهدای گمنامی نیست که جان شیرین خود را در راه اعتلای این نظام فدا نموده‌اند.

اطراف آن ، سیمان هایی که تبدیل به خاک شده اند، از تاریکی اطراف گلزار شهدا ، از مصالح و آجر هایی که اطراف این مکان مقدس; حرفهای زیادی است که قلم از نوشتن آن عاجز است
سالها سپری شد و علی رغم اینکه مردم ولایتمدار و شهید پرور شهر رابر ارادت بسیار بالایی به این شهدا دارند ولی ساماندهی قبور مطهر ۵ شهید گمنام به سرانجام نرسیده است.

و آن‌چیزی که در این مدت تغییر نکرده است، بی‌توجهی مسئولان نسبت به مهمانانی است که روزگاری برای میزبانی‌ آن‌ها سر و دست می‌شکستند

امید است تا مسئولان مربوطه با وحدت نظر و تعامل و با نگاه به وسعت بی انتهای از خودگذشتی شهدا و خانواده های انان، هر چه سریع تر به غربت شهدای گمنام در رابر پایان دهند.

در جامعه‌ شهیدپرور که آسودگی و پیشرفت ما مرهون خون هزاران شهید است دیدن چنین اتفاقاتی ذهن هر منصفی را آشفته می‌سازد.
به قلم پورشمس