به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «صبح رابر»؛ برگ‌های زردی که هنوز بر شاخه‌ها مانده بودند، زیر لمس نرم برف، رنگی تازه یافتند؛ انگار طبیعت می‌خواست لحظه‌ای کوتاه، دو فصل را در آغوش هم نشان دهد.

خیابان‌ها در سکوتی دلنشین فرورفتند و هر قدم، نوای خش‌خشی می‌ساخت که تنها در چنین روزهای گذار شنیده می‌شود.

آخرین روزهای پاییز، با این برف مهربان، به‌یادماندنی‌تر از همیشه از راه گذشت.

برف، زمین را می‌پوشاند،
اما یاد او هیچ‌گاه پوشیده نمی‌شود.
هر دانه‌ی سپید، گویی زمزمه‌ای است
از ایستادگی، از عشق، از فداکاری.

در میان سرمای شب،
گرمای حضورش هنوز جاری‌ست.
برف می‌نشیند بر شاخه‌ها،
و خاطره‌ی او بر جان‌ها…

سفیدی برف،
آینه‌ای از خلوص مردی است
که راهش، همچون زمستان،
سخت اما روشن و پرامید بود.

انتهای خبر/