به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «صبح رابر»؛حال و هوای شهر این روزها ابری است؛ اما نه از جنس باران‌های پاییزی، بلکه از جنس دلتنگی. خیابان‌ها سیاه‌پوش‌اند و بوی اسپند و گلاب با صدای چاووشی‌خوانی گره خورده است. در میان جمعیت سیاه‌پوشی که در مسیر «پیاده‌روی جاماندگان اربعین» قدم برمی‌دارند، چشم‌ها بیش از هر چیز دیگری حرف برای گفتن دارند.

مادری با چادر مشکی و قاب عکسی از یک شهید در آغوش، زیر لب زیارت عاشورا زمزمه می‌کند و جوانی که پرچم «یا اباعبدالله» را بر دوش می‌کشد، با چشمانی خیس به افق خیره شده است. اینجا خبری از عمودهای جاده نجف به کربلا نیست، اما هر قدمی که برداشته می‌شود، به نیت هم‌نوایی با زائرانی است که اکنون در جوار حریم یار، زیارت اربعین می‌خوانند.

برای جاماندگان، فاصله فیزیکی معنایی ندارد. آن‌ها در موکب‌های محلی، همان چای عراقی را با چاشنی حسرت می‌نوشند و با هر استکان، سلامی به سیدالشهدا (ع) می‌فرستند. در این میان، کودکان و نوجوانانی که شاید هنوز معنای دقیق مسافت را ندانند، با سربندهای «یا رقیه» و دستان کوچکشان، بزرگ‌ترین درس عشق و ارادت را به تصویر می‌کشند. اینجا هر محله، یک کربلا شده و هر خانه، موکبی برای تسکین دردهای فراق.

جاماندگان امسال، با چشمانی اشک‌بار اما دلی سرشار از یقین، نام خود را در دفتر زائران حسینی ثبت کردند، چرا که در مکتب حسین (ع)، این پاها نیستند که می‌روند، بلکه دل‌ها هستند که پرواز می‌کنند.

انتهای خبر/