بر آنیم تا در این مجال، قطعاتی کوتاه و بلند از کتاب وحی را با نگاهی گزیده به انعکاس آن در ادبیات پارسی، پیشکش طالبان حق و جوینگان حقیقت کنیم تا چه قبول افتد و چه در نظر آید.

به گزارش” صبح رابر”  به نقل از باشگاه خبرنگاران؛

« وَالَّذِینَ عَمِلُواْ السَّیِّئَاتِ ثُمَّ تَابُواْ مِن بَعْدِهَا وَءَامَنُواْ إِنَّ رَبَّکَ مِن بَعْدِهَا لَغَفُورٌ رَّحِیمٌ  »
و کسانی که مرتکب بدی‌ها وگناهان شده وپس از آن توبه کرده و ایمان آورند، پس از آن توبه، بی‌گمان پروردگارت آمرزنده و مهربان است.

* با اینکه تا ایمان نباشد توبه پذیرفته نمی‌شود، امّا در این آیه ابتدا توبه آمده و پس از آن ایمان، شاید به این دلیل که گناه، ایمان انسان را متزلزل کرده و فروغ ایمان را بی‌اثر می‌کند و با توبه بار دیگر ایمان تجدید می‌شود. [تفسیر نمونه]

* راه توبه همیشه باز است، گرچه پس از مدّت‌ها باشد. «ثمّ تابوا» («ثمّ» برای گذشت زمان طولانی است)

* از رحمت خدا مأیوس نشویم، گرچه قصد کشتن انبیا را کرده باشیم. «کادوا یقتلوننی – ثمّ تابوا من بعدها»

* توبه‌ی هر خلافی، جبران همان است، توبه‌ی گوساله‌پرستی، بازگشت به ایمان واقعی به خداست. «آمنوا»
* برای دعوت به توبه باید زمینه‌ای را فراهم آورد. «انّ ربّک من بعدها لغفور رحیم»

* خداوند نسبت به توبه‌کنندگان واقعی علاوه بر بخشش، رحمت خود را هم شامل آنان می‌سازد. «لَغفور رحیم» آری، اسما و صفات الهی، جلوه‌های حکیمانه دارند.

انتهای پیام/