دکتر محمد ودود حیدری*

به گزارش“صبح رابر”مساجد، پایگاه‌های استراتژیک ارتباط مسلمانان با خالق بی‌همتایشان است؛ ارتباطی که اگر کمرنگ یا خدای ناکرده قطع شود، سرآغاز شکل‌گیری معضلات و پدیده‌های ناهنجار در فرد، خانواده، روستا، شهر و جامعه است.
مساجد، معنوی‌ترین تعاونی‌های اجتماعی در جوامع اسلامی هستند که نقطه ثقل معنویت، شادابی، نشاط، همیاری، نوعدوستی و همدلی به شمار می‌روند.

مساجد، کانون‌های تقویت باورهای دینی و مرکز تربیت انسان‌های باایمان، بااراده، خدمتگزار جامعه، فهیم و مقید به هنجارها و ارزش‌های اخلاقی هستند. مساجد، مأمنی برای گردهم آمدن شهروندان خدامدار است که در کنار به جا آوردن رسم بندگی و آداب دینی، به «شور و مشورت» درباره مسائل مستحدثه جامعه بپردازند؛ مشورتی که چون در خانه خدا و با رعایت موازین دینی انجام می‌شود نتیجه‌اش همه برکت است و بصیرت.
مساجد، کانون‌های فرهنگسازی، اصلاح خرده فرهنگ‌های اشتباه و تولید نرم افزارهای مقابله با ضدفرهنگ‌هاست.
مساجد، پایگاه‌های تولید نرم افزار فکری و عقیدتی برای مقابله با هجمه‌های رنگارنگ جنگ نرم هستند؛ جنگ نرمی که هر روز، با یک ترفند رنگی و با هزار چهره دلفریب، بیرحمانه و ناجوانمردانه، به نبرد با خوبی‌ها و زیبایی‌ها و خدامداری‌ها برمی‌خیزد تا منافع فراماسونرها و نظام استکباری سرمایه‌داری پابرجا بماند. مساجد، مأمن تمام داشته‌های زیبای اخلاقی و عقیدتی ماست که چگونگی اصلاح رفتار و سبک زندگی ما را ترسیم و ساماندهی می‌کند.

مساجد، مراکز تصمیم‌گیری‌های اصولی برای بهبود شرایط و فضای حاکم بر زندگی شهروندان در محلات شهری و روستایی به شمار می‌رود؛ ظرفیتی که می‌تواند نتایج شگفت انگیزی در پی داشته باشد. این موارد، فقط بخشی از کارکردهای مساجد است.

بنابراین، با توجه به جایگاه والا و استراتژیک مساجد و نقش بی‌بدیل و اثرگذار مسجد در سبک زندگی شهروندان، توجه ویژه و همیشگی شوراهای اسلامی شهر و روستا به مساجد، ضرورتی حیاتی است؛ ضرورتی که اگر از آن غفلت شود، تبعات ناگوار و غیرقابل جبرانی را به بار خواهد آورد. اکنون پرسش مهم این است که شوراهای اسلامی شهر و روستا در سه دوره حیات و فعالیت خود، چه برنامه‌هایی با رویکرد «مسجد محوری» طراحی و اجرا کرده‌اند؟ کمیسیون‌های فرهنگی در شوراها چقدر در این مورد، دغدغه داشته و فعال بوده‌اند؟

پاسخ به این پرسش، تا حد زیادی روشن است؛ شوراهای اسلامی شهر و روستا، در حد کافی و ضروری به این مسئله توجه نداشته‌اند و اگر توجهاتی هم بوده صرفاً به ساختن بنای مسجد محدود شده است. هرچند ساختن مسجد، امری واجب است اما بعد از ساختن مسجد، توجه به تولید نرم افزارهای فکری، عقیدتی و رفتاری در راستای تعالی سبک زندگی شهروندان در مساجد، از هرچیز مهمتر است.
از این رو، شوراهای اسلامی چهارم در شهر و روستا باید با درک جایگاه اثرگذار مسجد در زندگی شهری و روستایی، حل معضلات فرهنگی و حتی شهری را در اولویت برنامه‌های خود قرار بدهند.