پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله بارها و بارها نوه ی بزرگوارشان حسین بن علی (ع) را می بوسیدند و می فرمودند «حسین منی و أنا من حسین یعنی « حسین از من است مشخص است حسین نوه ی پیغمبر است اما عبارت دوم معنایش چیست ؟

می دانیم که حقیقت یک انسان نام او نیست و حتی جسم او هم نیست بلکه روح اوست و جاودانگی و زنده بودن یک فرد بعد از رحلتش نیست به زنده بودن یاد و نام و زنده نگه داشتن راه و روش و عملکرد یک فرد می باشد .

نور حق را که پیامبر با رسالت خود در جهان تاباند هرگز باقی نمی ماند با قیام حسین علیه السلام لذا پیغمبر اکرم خودشان فرمودند حسین چراغ راه هدایت است .

یعنی متوسلین به راه و شیوه ی حسین علیه السلام قطعاً رستگارند و راه هدایت را به درستی می یابند و به سعادت نائل می شوند

اما راهی را که حسین علیه السلام نشان می دهد یر مؤلفه مهم دارد اول اینکه این راه سرشار از مظلومیت است راه حسین راه انسان های مفاسد و ظالم و بی رحم نیست .

دوم اینکه راه حسین (ع) راه استقامت در دین و کوتاه نیامدن در مقابل کفر و ظلم است ولو به قیمت از دست دادن جان عزیزت تمام شود ولو که با مظلومیت تمام غریب و تنها شهید شوی .

حسین علیه السلام خواستند به همه ی کسانی که در طول تاریخ ادعای اسلام می کنند گوشزد کند که فقط ادعا کافی نیست بلکه عمل هم لازم است و فرد مسلمان نباید دامن دین را به گناه آلوده کند .

و حسین علیه السلام خواستند به همه تاریخ گوشزد کنند که اسلام با کفر و انکار خداوند و پیغمبر و معاد سازگار نیست .

و خواستند به ما بگویند که اسلام با هیچ ظلم و ستمی کنار نمی آید و حتما با آن مقابله می کند و ولی خداوند هیچ وقت از منکر گناه و ظلم کسی که این اعمال را انجام می دهد رضایت نخواهد داشت .

دقیقاً همان راهی که جد بزرگوارشان پیامبر اکرم آن را می پیمودند و دنبال می کردند « محمد (رسول خدا) و کسانی که با اویند نسبت به کافران دارای برخوردی شدید می باشند و در بین خودشان مهربان می باشند .

اختصاصی یاداشت از زارع منصوری