به گزارش ” صبح رابر”  به نقل از  وبلاگ  “ آفتاب رابر” دلمان تنگ برای روزهای که همه هم زبون بودن

برای روزایی که همه با هم بودن

برای روزهایی که هر چی دشمن بود روبرومون بود و نگران پشت سرمون نبودیم .

برای روزایی که دشمنامونم مرد!!! بودن و هر چی داشتن توی چشما شون می گفتن !!!

حداقل همه می فهمیدن دشمن کیه .

دلم تنگ شده برای روزایی که نامردایی روز روشن به فکر گول زدن مردم نبودند . به فکر میز و صندلی نبودن. بیشتر از خودمون به فکردشمنامون نبودن.

برای روزایی که این همه تار عنکبوت روی در و دیوار شهرمون تنیده نشده بود .

دلم تنگ شده برای روزایی که اگر کسی هم گاهی انتقادی می کرد از خودمون بود و صداقت و محبت توی نگاهش موج می زد .

برای تیر و ترکشایی که به بروپامون و به سر و کله مون می خورد و ناقصمون می کرد اما هیچ حریف فکر و عقیده مون نمی شد.

آخ که دلم چقدر برای بچه ها   تنگ شده که نموندن و این روزا رو ندیدن.

برای لبخند قشنگشون ؛ برای لباسای خاکیشون ، برای سیم خاردارهایی که به چشم می یومد ومی شد از پسش براومد و احتیاجی به بحث و جدل و فلسفه بافی نداشت .

دلم تنگ شده برای شبایی که از پشت هر سنگری صدای زمزمه ای می یومد . برای سجاده ای که با سجاده های امروزی خیلی فرق داشت .

برای گریه هایی که …

گریه هامونم فرق کرده. انگار دیگه نمی چسبد.

دلم خیلی تنگ شده برای نسیمی که از روی اروند رد می شد و صاف می خورد تخت پیشونیمون.

برای صدای پچ پچ قایقهامون، برای صدای خش خش نیزارهایی که تا دنیا دنیاست فراموش نشدنیه .

تا حالا شلمچه رفتید؟

دلم تنگ شده برای شلمچه ی خودم . برای شلمچه ای ها .

برای شبایی که بعضی ها رو آسمونی می کرد .

دلم تنگ شده برای پرچمای سبزی که اهالی باغ معرفت ، خودشون برداشته بودند ومی دونستن چه حرمتی داره ومی دونستن دارن به کجا می برنش نه اینکه کسی دستشون داده باشه .

آزاده هشت سال دفاع مقدس احمد شمس الدینی .