دولت در دوره رکود این اقدمات اصلی را فراموش می‌کند یا کنار می‌گذارد، بعد می‌گوید خب حالا اینهایی که تولید کرده اند و کسی از آنها نمی‌خرد، من بیایم به کسانی که نمی‌خرند وام بدهم تا لوازم زندگی بادوام، ماشین لباسشویی، یخچال، خودرو بخرند. خب؛ چه کسانی قدرت خرید ندارند؟ قشر متوسط به پایین.

دولت های گذشته هم از این دست کارها در زمان انتخابات می‌کردند، حالا یکی سود سهام عدالت می‌داد، اینها هم سیاست تحریک تقاضا را پیش گرفته‌اندحال دولت باید به این سئوال جواب بدهد که چرا این قشر نمی‌توانند کالا بخرند؟ برای اینکه درآمد ندارند، وضعشان بد است، یعنی این خودش اعترافی به این است که توزیع درآمد، بد و اشتباه است. حالا کسانی که ندارند را می‌خواهد بیشتر بدهکار کند، چون وام به آنها می‌دهد آنهم با نرخ‌های بالا. می‌خواهد بیشتر آنها را بدهکار کند که مثلا تقاضاها در جامعه بیشتر  و انبارهای پُر خالی شود و آن عده‌ای که می‌خواهند تولید کنند، باز دوباره تولید کنند. عیب ندارد، ولی این راهکار نیست.