کنون برقرار است این اتصال
بخوانید شعر و ببرید حال

شگفتی قرن است برجام نام
چو خورشید تابنده در روز و شام

گهی آفتاب و گه ابر شد
گهی کودک و گه ببر شد

گهی روح سرگشته‌ای در عذاب
گهی چون یتیمی ندیده است باب

گهی مام او گریه زاری کند
برای خودش سوگواری کند

چه آزارها روح طفلم بدید
چه خفت که از دست یاران کشید

بگفت این وسط‌ها به مامش کسی
چرا بهر یک روح دلواپسی؟

بر آشفت مام و چنان خشمگین
چکی زد به یارو و کرد پخش زمین

مثال گرازی ز جایش بجست
دهانش گشود و دو چشمش ببست

همان لحظه یارو امانی بخواست
که بر مام برجام زند حرف راست

بگفتا یل سیستان رستمم
تمام بدان را خودم می‌زنم

چرا روی من شد تو دستت دراز
بگو تا نخوردم چکی از تو باز

بگفت از غم طفلک خویشتن
و رستم چو او شد، زنی مویه زن

چنین گفت رستم به اسفندیار
ندارم به مامان برجام کار

به ارواح این طفلک بی‌پدر
نذارید با مام او سر به سر