ارسال ۲۰۰۰ باکس آب معدنی به خلیج فارس
رزمایش پدافند تداوم کارکرد نانواییهای در رابر
۳۲ کیلومتر از محورهای مواصلاتی بافت، رابر و ارزوئیه به مناقصه میرود
روایت عرفه از گلزار شهدای گمنام رابر
بازدید فرمانده ناحیه مقاومت بسیج سپاه رابر از چند طرح اشتغالزایی در سطح شهرستان
جوابیه شهابی، مسئول جایگاه پمپبنزین، درباره علت صفهای طولانی سوخت
برگزاری نمایشگاه اقتصاد مقاومتی در رابر همزمان با روز مشاغل خانگی و تولیدات خانواده محور
معلم نباید دغدغه معیشت داشته باشد
روایت عرفه از گلزار شهدای گمنام رابر
موج هشتاد و پنجمین شب از «شبهای اقتدار» در رابر
مراسم سالگرد شهادت شهید رئیسی و شهدای خدمت در رابر
قلبی که با ایستادگی برای وطن میتپد
«رژه کالسکهسواران» در شهرستان رابر برگزار شد
«جنگ رمضان»؛ میدان تربیت نسل انقلابی
معلم نباید دغدغه معیشت داشته باشد
هلالاحمر رابر؛ حامی بیماران خاص
اما حالا بعداز ۱۵ سال وقتش رسیده که آن جوانک خجالتی قد بلند – همان که وقتی با بچه های تحریریه ابرار ورزشی بیرون میرفت, همیشه پشت سر همه راه میرفت، اما در سرش دایم با تناقضات فوتبال ایران همچون معادلات چندمجهولی مثلثات درگیر بود – از خودش بپرسد آیا این بود آرمان های عادل فردوسی پور؟
به گزارش “صبح رابر” سایت مدال نیوز، در مطلبی با عنوان “این بود آرمان های ما آقای فردوسی پور؟!” نقدی به برنامه ۱۵ ساله برنامه ۹۰ به قلم محمد حیرانی نوشت:
*برنامه ای که مجری گندم گون و لاغر اندامش هر هفته بعد از اینکه بابت گرفتگی صدایش عذرخواهی میکرد, جلوی آن دکور یونولیتی تاکید داشت که میخواهد به مسایل فنی فوتبال بپردازد و امیدوار است در راه پیشرفت فوتبال ایران قدمی بردارد.
اما حالا بعداز ۱۵ سال وقتش رسیده که آن جوانک خجالتی قد بلند – همان که وقتی با بچه های تحریریه ابرار ورزشی بیرون میرفت, همیشه پشت سر همه راه میرفت، اما در سرش دایم با تناقضات فوتبال ایران همچون معادلات چندمجهولی مثلثات درگیر بود – از خودش بپرسد آیا این بود آرمان های عادل فردوسی پور؟
آیا هدف او صرفا داشتن یک برنامه پرمخاطب بود؟ یا عادت هر دوشنبه نشستن روی یک صندلی (آن هم برای ۱۵ سال متوالی) زاویه ی دید فردوسی پور را از آرمان خواهی به مصلحت اندیشی تغییر داده است؟
هر چند که او هنوز هم با بقیه رقبای خود در تلویزیون کیلومترها فاصله دارد. در این سالها کسبه ی زیادی آمدند و جلوی دکان ۹۰ بساط خودشان پهن کردند و بعد از مدتی رفتند ولی انتظارات ما از “استاد” بیش از اینهاست.
عادل در این سالها از کت و شلوار تعاونی اداره ای به کت و شلوار هاکوپیان تغییر لباس نداده و سایز کمرش بخاطر جوجه کباب های میدان شیخ بهایی ۳ – ۴ برابر نشده.
اما ۹۰ هر قدر هم خوش آب و رنگ باشد, در چند سال اخیر «بررسی فنی فوتبال ایران» را به فردوسی پورِ ۱۵ سال پیش و جمع کثیری از مخاطبانش بدهکار است.
چه فلسفه ای باعث قهرمانی استقلال و ناکامی تراکتورسازی و پرسپولیس و … شد؟
بخصوص که آن «کودکِ نیازمندِ یک نوازش» یا آن دیگری که تا درون دروازه «بزکش» میشود, فرزند ایران است و با هر جلب ترحمی، زندگی دهها فرزند ایران چون خودش را متحول میکند.
اما پس آرمان های فردوسی پور ۱۵ سال پیش و فوتبالی های مخاطب ۹۰ چه میشود؟









