این روزها صحبت کردن های هنجارشکنانه از سوی عده ای کم کم دارد به یک هنجار تبدیل می شود.سوال این است که آیا قرار است، تا پایان ۴ سال آینده هر روز، شاهد اینگونه درافشانی های جدید از آدم های مختلف باشیم؟ شاید عده ای نمی دانند که چه تیشه ای به دست گرفته اند و با عقده های چند ساله شان، وارد چه نوع بازی خطرناکی شده اند؟

نطق پیش از دستور دو روز قبل رئیس مجلس جوابی بود بر همه ی بی پروایی عده ای که خود را وارث امام می دانند، اما حرف های نامتعارفشان شبیه لهجه ی بی تکلف و انقلابی امام نیست. هر چند که نطق لاریجانی آن چنان که باید بر این جماعت عقده گشا تاثیر نداشت و دیروز هم حرف های حجاریان بروی صفحات روزنامه های اصلاح طلب نقش بست، اما بهرحال آن نطق، یک واژه ی دیگر به فرهنگ واژگان سیاسی مان اضافه کرد؛ “شل دینی”!

شل دینی را عده ای زمانی بجای روشنفکری جا زدند و سال ها بخوردمان دادند، حالا دوباره بعد از انتخاباتی که در آن اکثر مردم به تدبیر اعتدال امید بستند، همان ها که در سهم خواهی و باج خواهی هاشان از دولت اعتدالی ناکام بودند، کمر به قتل امید بسته اند. ترورهایی که شل دین ها تروریست آن هستند، ترور روح امید از کالبد مردم است.

این ناآرامی ها و دسته بندی ها و متشنج کردن های بیجا در فضای ذهنی جامعه، همه سود دشمن است و ضرر به خودی ها. کاش آنان که بر سر ادعاهای  خود و القائات بی پایه دشمنان به زندان رفتند و بعد هم در ادامه ی حوادث ناگوار انتخابات ۸۸ مجبور به عذرخواهی از مردم ایران شدند، کمی به خود بیایند و فراموش نکنند نظام اسلامی با آنان چه رافتی نشان داد .

وقتی در انتخابات اخیر همگان دیدند، چگونه بخاظر چند صدم درصد اختلاف رای در صندوق ها، نظام نگذاشت حق مردم پایمال شود؛ بسیاری به دروغ پردازی ها و القائات جریانات تندرویی که از ابتدا به دنبال براندازی بودند، بیشتر پی بردند. حال همین تندروها و شل دینان که امروز نه در چشم خلق ارزشی دارند و نه در بین جماعت اعتدال مقام و منصبی به آنها داده می شود، دست به بازی های خطرناک زده اند. یک روز با امام شوخی می کنند، یک روز با آنچه تفکر امام بود. هرچند که مردم نه نظر امام را درباره ی آمریکا فراموش می کنند و نه حفظ نظام اسلامی را که در کلام امام اوجب واجبات بود.

این که پشت این حرف های زنجیره وار و اقدامات پی در پی چه طرح و برنامه ای است، به زودی مشخص خواهد شد، اما بهتر است این جماعت کمی به اتفاقات سال های نه چندان دور ۷۸ و ۸۸ نگاهی بندازند و خاطرات آن روزها را هم مرور کنند؛ شاید بعد از آن دیگر در مورد درستی و یا نادرستی رد شدن از نظام بهتر بیاندیشند.

انتهای پیام/ منبع: پایگاه خبری تحلیلی بوتیا/ قباد صبا