به گزارش صبح رابر؛ محمد حسینخانی در یادداشتی نوشت: سید محمود حسینی پدر شهید والامقام سید ابراهیم حسینی را از کودکی به واسطه همسایگی با مرحوم پدربزرگم؛ شراکت و همراه بودن در مزارع صباباد و پشته سلیمان و دوستی، صمیمی تر از برادر با پدرم؛ او را کامل می شناسم و به نوعی نمک پرورده ایشان هستم.

سادگی، یکرنگی، صفا و صمیمیت از صفات مشترک همه سادات عزیز است که در این سید جلیل القدر نمود بیشتری داشت؛ ضمن آنکه خنده رویی، خوش برخوردی، بی تکلفی و ملاطفت با کودکان و نوجوانان از صفات نیکوی بارز این مرحوم بود.

امروز که خبر درگذشتش را شنیدم ناخودآگاه ذهنم به صفحات خاطرات کودکی، نوجوانی و جوانی ام گسیل شد؛ صفحاتی که مملو از خاطرات شیرین این مرد همیشه خندان است.

مهرماه و فصل گردوتکان، میعاد هرساله دورهمی صمیمی کشاورزان و اربابان مزرعه صباباد در گردوهای ششدانگی بود؛ در بین جمعیت و هنگام کار، خنده ها و قهقهه های از ته دل آقاسیدمحمود بود که همه را به وجد می آورد و این خنده نشان از صفای باطن داشت؛ یادش به خیر؛ همگی همواره متقاضی تکرار خنده های خاص و شیرینش بودیم.

دوستدار اهل بیت(ع) بود؛ اهل رزق حلال بود؛ مردم دوست بود و همه خصائص نیک دیگر که با کارنامه ای مشحون از نیکنامی بار سفر بست.

بعدها هم به واسطه همرزمی و همکلاسی با فرزند شهیدش ارتباطمان همواره برقرار بود.

خلاصه طی این روزها و سالیان چیزی جز خوبی(ما رأیت الا جمیلا) از این مرد بزرگوار، محب اهل بیت و فرزند رشید شهیدش ندیدم.

انشاءالله که مورد شفاعت فرزند شهیدشان بوده و با جد عظیم الشانشان یعنی سرور و سالار شهیدان محشور باشند.

     انتهای پیام/