عبادات و طاعات در رمضان رنگ خدایی به خود می گیرد. اخلاص چاشنی اعمال انسان می شود، قلب ها آماده پذیرش خوبی ها می شوند و در این صورت است که روزه داری باعث رقت قلب و باز شدن دریچه های احساس برای گریه و طلب بخشش و مغرفت از درگاه خدا می شود و مهربانی کردن به ایتام، گرفتن دست نیازمندان، گستردن سفره های اطعام و نیکی در حق والدین و اقوام جایگزین تمام بی تفاوتی ها و خدای نکرده غلفت ها می کند.
با طلوع خورشید اول فروردین که بهوضوح با همه صبحهای سال فرق دارد؛ لباسهای نو و عیدی خود را که والدین از روزها و حتی ماهها قبل از شهر رابر خریداری و در چمدان نگهداری میکنند و قبلاً بارها با خواهش و تمنا از بغچه خارج و بر تن کردهایم، رسماً پوشیده و از این جاست که آغاز سال نو را جشن میگیریم.